Oglądaj wspaniałe filmy dokumentalne nominowane do Oscara 2024


Ostatnie kilka lat to okres rozkwitu dwóch różnych formatów dokumentalnych, które można spotkać na streamerach. Pierwsza bardziej przypomina reality show niż cokolwiek innego i często opowiada o lubieżnej zbrodni lub niedawnej historii tabloidowej, przerywając wywiady z głównymi źródłami i ekspertami oraz nagrania archiwalne. Drugi z tych gatunków – dokument o gwiazdach – jest bardziej błyszczący. Zwykle jest dobrze sfotografowane i oferuje pozory intymności z fotografowanym obiektem… który zapewnia kamerze znaczący dostęp do ich życia, ale najczęściej jest albo producent wykonawczy projektu lub ma jakieś ciche prawo do zatwierdzenia.

Tegoroczna lista nominacji w kategorii Najlepszy pełnometrażowy film dokumentalny stanowi całkowite odrzucenie masowego uroku. Podsumowując, oznaczają one powrót do epoki sprzed transmisji strumieniowej dzięki filmom o ludziach, których jeszcze nie znasz (i jednej ugandyjskiej gwieździe popu, która została politykiem). I chociaż te nominacje nie oszły bez spór, a niektórzy z branży twierdzą, że są one reakcją urażoną na pewien sukces, to dokładnie takich filmów, jakich w tej chwili potrzebujemy, a każdy z nich na różne sposoby popycha do przodu sztukę opowiadania historii literatury faktu. Wszystkie są dostępne do transmisji strumieniowej i warte Twojego czasu.

Cztery córki

Czasami dokument jest tak pomysłowy, że przypomina, jak naprawdę ekspansywna może być ta forma. myślałem o Cztery córki dużo, odkąd zobaczyłem go po raz pierwszy w grudniu (na samotnym pokazie o 10:30 w jedynym kinie w Nowym Jorku, który go pokazywał).

Nie zdradzając zbyt wiele, Cztery córki znajduje się w kanonie z filmami takimi jak Akt Zabijania I Pod słońcem, oba wykorzystują sztuczność filmu jako medium opowiadania historii i wywracają go do góry nogami. Jeśli dokument jest gatunkiem mieszczącym się gdzieś pomiędzy dziennikarstwem a rozrywką, to w każdym z tych arcydzieł to w napięciu pomiędzy performansem a rzeczywistością odnajdujemy prawdę.

Wejść do Cztery córki tak na ślepo, jak to możliwe, jeśli chcesz poczuć pełną wagę jego wpływu w czasie rzeczywistym. Fabuła skupia się na tunezyjskiej rodzinie – Olfie i jej córkach, Eyi i Tayssir – i prosi je, aby ponownie przeżyły najgorszy moment w swoim życiu i obsadziły aktorów, którzy mają dzielić ekran (i dźwigać ciężar). Wcielą się w różne role: przyjaciela, terapeuty, dziennikarza, cienia. Zadają pytania. Próbują zrozumieć. Próbują pomóc nam zrozumieć. Próbują pomóc Olfie, Eyi i Tayssirowi zrozumieć i przetworzyć ich własne historie. Cała siódemka tworzy zamknięty obieg, a czasem granice między nimi zacierają się: przeszłość zamieniają w performans, a w ulotnych chwilach rozbita rodzina wydaje się niemal cała.

Reklama

Dostępne do wynajęcia

Bobi Wine: Prezydent Ludowy

Jeśli Cztery córki do prawdy dochodzi poprzez wykonanie, Wino Bobi, dla kontrastu, to głęboko dziennikarski projekt, który opowiada historię walki gwiazdy popu, która stała się aktywistką, o demokrację w Ugandzie. Wino Bobi spotyka swojego imiennika na początku swojej kariery politycznej i podąża za nim w jego drodze do obalenia prezydenta Yoweriego Museveniego, który sprawuje władzę od 1986 r. To trudny film do obejrzenia: Wine i jego zwolennicy doświadczają ogromnej przemocy ze strony rząd autokratyczny. Są wielokrotnie aresztowani, bici, torturowani, a czasem zabijani. Sam współreżyser Moses Bwayo został postrzelony z bliskiej odległości podczas kręcenia. A mimo to Wine, jego rodzina i kamera Bwayo pozostają niezachwiani.

W czasie, gdy demokracja i wolność prasy są zagrożone na całym świecie, Wino Bobi to w równym stopniu film o nas wszystkich, jak i film o Ugandzie. Oglądając myślałem o takich filmach jak np Nawalny, który ukazuje walkę przywódcy rosyjskiej opozycji Aleksieja Nawalnego z Putinem (zdobywcą Oscara w kategorii najlepszy film dokumentalny w zeszłym roku, który odżył po jego śmierci) oraz Tysiąc cięć, w sprawie ataków byłego prezydenta Filipin Rodrigo Duterte na media. Walka Wine’a może wydawać się beznadziejna, ale ostatecznie to nadzieja pcha go i ten film do przodu.

Transmisja strumieniowa w Disney Plus

20 dni w Mariupolu

Wyprodukowany przez Associated Press i Frontline, 20 dni w Mariupolu opowiada historię inwazji Rosji za pośrednictwem kamery ukraińskiego dziennikarza i filmowca Mstysława Czernowa oraz jego kolegi z AP Jewgienija Małoletki, którzy są jedynymi międzynarodowymi dziennikarzami, którzy pozostali w Mariupolu w momencie rozpoczęcia konfliktu. Czernow na bieżąco przeprowadza wywiady z cywilami, gdy patrzą, jak rosyjskie czołgi wkraczają do ich miasta i wywracają do góry nogami ich życie — niektórzy uważają Czernow za ostatnią pozostałą więź z szerszym światem, podczas gdy inni są sceptyczni i nieufni, niemal oskarżycielski. Choć formalnie jest to najmniej pomysłowy film w tej kategorii, bogata i introspektywna narracja Czernowa stanowi podstawę filmu, który z łatwością mógłby być kompendium niepokojących materiałów informacyjnych. I nie dajcie się zwieść: fakt, że 20 dni w Mariupolu w ogóle istnieje, jest niezwykłe. Opowiada historię, której siły autokratyczne nie chcą opowiedzieć – graficzny dokument, który oddaje rzeczywistość wojny i rosyjskiego ucisku taką, jaka jest. Martwi dorośli, martwe dzieci, martwe niemowlęta. Zbombardowane domy i szpitale. Sam Czernow ujął to najlepiej, nieco cynicznie, opowiadając o całej wojnie, którą relacjonował na Ukrainie i gdzie indziej: „Kręcimy dalej, ale wszystko pozostaje bez zmian. Nawet gorzej.

Streaming w PBS (za darmo)

Zabić Tygrysa

Zabić Tygrysa opowiada historię 13-letniej Kiran (nie jej prawdziwe imię) i jej rodziców walczących o sprawiedliwość po tym, jak przeżyli brutalną napaść. To portret odporności i w tym sensie trochę mi przypominał Wino Bobi. Podczas gdy Bobi Wine wykorzystuje swoją platformę jako muzyk, aby zająć się polityką i nawoływać do zmian na poziomie krajowym, Zabić Tygrysa to walka o zmianę narodową, która zaczyna się od społeczności w górę. Podobnie jak Wine, rolnik Ranjit jest gotowy poświęcić wszystko dla tego, co mu drogie, i kieruje się przekonaniem, że zmiany na poziomie lokalnym mogą pomóc powoli zmienić umysły i serca innych mieszkańców wioski. Nawet gdy jego sytuacja wydaje się rozpaczliwa, Ranjit nie przestaje mieć nadziei, że zwycięstwo jego córki może być zwycięstwem innych kobiet i dziewcząt, i dzięki tej determinacji jest w stanie iść dalej.

Niezwykle trudno było mi znaleźć miejsce (w streamingu lub w kinach), w którym mógłbym obejrzeć ten film, i szczerze mówiąc, byłem trochę zdezorientowany. Teraz, po obejrzeniu go na wypełnionym po brzegi seansie w lutowy piątek o 19:00, rozumiem dlaczego: w trakcie pytań i odpowiedzi na żywo reżyserka Nisha Pahuja wyjaśniła, że ​​nie chce wykorzystywać uczestników filmu ani ich historii do sprzedaży biletów lub promocji projektu (i sam film zaczyna się od prośby, aby widzowie nie publikowali zdjęć Kiran umożliwiających identyfikację). Żyjąc w czasach, w których można oglądać niemal wszystko i o dowolnej porze, w takim podejściu jest coś dość radykalnego. Zabić Tygrysa to film z misją, który prosi widzów o wzięcie na siebie odpowiedzialności za bycie rozważnymi członkami swojego świata.

Film został niedawno zakupiony przez Netflix i będzie emitowany w streamingu w ten weekend, w samą porę przed Oscarami. Zobaczymy, czy prośby Pahuji o zachowanie prywatności Kiran zostaną uhonorowane teraz, gdy dokument będzie dostępny w największym na świecie serwisie streamingowym.

Dostępne w serwisie Netflix od piątku lub streaming za darmo za pośrednictwem Kanadyjskiej Narodowej Rady Filmowej

Wieczna pamięć

Chilijski dziennikarz Augusto Góngora i jego partnerka Paulina Urrutia (Pauli) wspólnie radzą sobie z chorobą Alzheimera. Góngora zasłynął z reportaży o dyktaturze generała Augusto Pinocheta oraz przerywników filmowych pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, przeplatanych domowymi nagraniami wideo i materiałami z jego trwającej dziesięciolecia kariery. Jest dziwna poezja patrzeć, jak człowiek, który spędził życie chroniąc pamięć narodową Chile, traci własną. Gdyby to była fikcja, byłoby to zbyt naciągane.

Wieczna pamięć jest interesujące do rozważenia obok na krótkiej liście Symfonia amerykańska: muzyk Jon Batiste komponuje utwór orkiestrowy, gdy jego żona (autorka i pisarka Suleika Jaouad) przechodzi leczenie raka. Obydwa filmy to historie miłosne, które wprowadzają widza w prywatny świat pary próbującej pogodzić chorobę z praktyką twórczą. W Wieczna Pamięć, Pauli jest pracującą aktorką, która godzi obowiązki opiekuńcze, przyprowadzając Augusto na próbę. W rękach różnych ludzi choroba Alzheimera Augusta mogłaby być jednak znacznie mroczniejszym filmem Wieczna pamięć nie boi się ciężaru swojej choroby, to film wciąż pełen radości i światła, w którym Augusto i Pauli tańczą, śpiewają i filmują, radząc sobie z trudnymi rzeczami.

Transmisja strumieniowa w Paramount Plus



Source link

Advertisment

Więcej

Advertisment

Podobne

Advertisment

Najnowsze

Taylor Swift nawiązuje niestandardową współpracę z TikTok, gdy bitwa UMG trwa

TikTok uruchomił nowe centrum promujące nowy album Taylor Swift, w którym możesz zdobywać nagrody w aplikacji za wykonanie określonych zadań, np. śledzenie konta...

24-calowy iMac M3 zaczyna się od 1199 USD, a do tego sprzęt Anker MagSafe i akcesoria Satechi Mac

Najlepsze oferty z piątku pojawiają się na pierwszych stronach gazet Nowy 24-calowy iMac M3 firmy Applektóry się zaczyna z 1199 dolarów. Dołącza...

Oto każda postać Hades 2, o której wiemy z testu technicznego

Hades 2 jest wciąż we wczesnej fazie testów, ale gra wygląda dobrze. Naprawdę dobre. W środę deweloper Supergiant Games wypuściło...
Advertisment