Przez ponad 20 lat od wydania w 1974 r. Ojciec chrzestny Część II miał niezwykłe wyróżnienie jako jedyny film, w którym zagrali legendy aktorstwa Al Pacino i Robert De Niro, a jednocześnie taki, w którym prawie nie dzielą ekranu. Gdy De Niro gra młodego Vito Corleone, ojca Michaela Corleone z Pacino, obu aktorów można zobaczyć razem tylko w kilku przelotnych rozstaniach, podczas których obie twarze są przez chwilę widoczne, gdy ich życia dzieli pół wieku. Jest to idealne rozwiązanie dla tego konkretnego filmu, a także po cichu frustrujące dla każdego widza marzącego o tym, jak mogłoby wyglądać starcie Pacino-De Niro. Przez ponad godzinę dramat kryminalny Ciepłowydany 15 grudnia 1995 r., wygląda na to, że wywoła podobną frustrację.
Na początku thrillera Michaela Mana detektyw Vincent Hanna (Pacino) pracuje dla policji Los Angeles w związku z rozbojem, prowadząc dochodzenie w sprawie serii śmiertelnych napadów popełnionych przez Neila McCauleya (De Niro) i jego załogę. Oznacza to, że przez ponad godzinę filmu Hanna pojawia się na miejscach zbrodni długo po wyjściu McCauleya. Następnie, mniej więcej w połowie 170-minutowego filmu, obaj mężczyźni (i ich różni współpracownicy) znajdują się w tym samym miejscu w tym samym czasie: Hanna i jego koledzy czekają, aż przyłapią McCauleya i jego załogę na okradaniu składu metali szlachetnych.
Kiedy jeden z gliniarzy wydaje hałas z ich ukrytego punktu obserwacyjnego, McCauley zatrzymuje się, zastanawiając się, czy przerwać misję. Hanna z kolei czeka na ruch przestępców. Mann przechodzi pomiędzy twarzą De Niro pośrodku kadru, wpatrującego się w cienie, a twarzą Pacino, ustawionego w podobnej pozycji i spoglądającego wstecz. Jak w Ojciec chrzestny IIich obrazy są zestawione bez bezpośredniej interakcji.
Po chwili sytuacja się powtarza. McCauley i jego załoga udają, że szukają miejsca, w którym może nastąpić napad, a gliniarze obserwują ich z daleka. Badając przestrzeń po odejściu McCauleya, Hanna dochodzi do następującego wniosku: przestępcy niczego nie szukali; wykorzystują okazję, aby przyjrzeć się swoim prześladowcom. „Ta załoga jest dobra” – mówi Hanna ze smutnym podziwem. Krzycząc wulgarnie cześć swoim niewidzialnym obserwatorom, Mann ponownie przechodzi od twarzy Pacino do twarzy De Niro, ledwo powstrzymując uśmiech na widok wybryków Pacino.
Hanna i McCauley w końcu spotykają się na długo przed wybuchową kulminacją filmu. I kolejne 30 lat później Ciepłopremiery, prawdopodobnie stała się następną generacją Ojciec chrzestnyz pewnością bardziej kochany niż urzędnik Ojciec chrzestny Część III który ukazał się pięć lat wcześniej – aczkolwiek z innym zestawem priorytetów. Filmy Coppoli to epicka amerykańska tragedia moralna, obejmująca większą część XX wieku. Film Manna zawiera wiele mniejszych tragedii, ale pozostaje w wersji tu i teraz z 1995 roku i rozgrywa się przez około tydzień. (Powieść Ciepło 2będący podstawą planowanej kontynuacji filmu, następuje Ojciec chrzestny Część II wzór przeplatających się historii, których akcja rozgrywa się przed i po wydarzeniach z oryginału). Mann robi to nie tyle, aby uchwycić moment z połowy lat 90., ile by przedstawić archetypowe skrzyżowanie zawodowego policjanta i zawodowego przestępcy. Wydaje się, że jest zafascynowany pochłaniającym charakterem tej pracy po obu stronach prawa, podobnie jak jego gwiazdy.
Ciepło Stwierdza, że zarówno De Niro, jak i Pacino są w średnim wieku, zatem logiczne jest, że ich występy opierają się na znanych elementach ich osobowości. Dla Pacino jest to dynamika wokalu od wrzasku do wrzasku — jego radość z „WSPANIAŁEGO DUPY!” jest najbardziej znany w Internecie, ale wyrzuca też rokokowe „GIMMEALLYAGOT!” wśród innych wybuchów — i towarzyszące mu przełączanie się między zmęczeniem a podskakiwaniem na pokazach. Dla De Niro jest to jego rozsądny, graniczący z chłodem minimalizm przeplatany szorstką brutalnością. (Mogło to być szczególnie znajome wiernym widzom filmów kryminalnych, ponieważ wciąż grał w kinach jako jeszcze mniej duchowy Ace Rothstein w filmie Scorsese Kasyno w czasie CiepłoW pewnym sensie sami bohaterowie również pełnią te role — nie dlatego, że przybierają pozę, ale dlatego, że doszlifowali swoje zawodowe rutyny.
Jednak w połowie obrazu obie postacie straciły czujność na tyle, że usiadły razem. Pod wpływem kaprysu w trakcie dochodzenia, wiedząc, że załoga coś planuje, ale nie mając nic na sobie, Hanna tropi jego ofiarę, zatrzymuje McCauleya i zaprasza go na filiżankę kawy. Idą do restauracji i widzimy, jak trwa pięć minut rozmowy. Aktorzy nie wykorzystują okazji do gwałtownego wybuchu wściekłości. Głos Pacino nie podnosi się, a De Niro nigdy nie wygląda, jakby miał zamiar dać się ponieść gwałtownemu wybuchowi. Siedzą i rozmawiają.
Mann sfilmował tę scenę w taki sposób Niektóre krytycy uznano wówczas za rozczarowujące lub nieistotne. Obie legendy nie w pełni podzielają ramy; są przeważnie uchwyceni na przemian ujęciach znad ramion, gdzie technicznie rzecz biorąc są widoczni, ale tylko jedna twarz na raz. Dzisiejszy film nakręcony podobnymi technikami może skłonić doświadczony widza do zadawania pytań, czy obaj aktorzy rzeczywiście byli razem na planie. Nie ma jednak wątpliwości, że zarówno De Niro, jak i Pacino są w pełni obecni Ciepłoponieważ Mann tak bardzo skupia się na tym, jak się nawzajem słuchają. Gdy McCauley i Hanna na zmianę omawiają swoje życie, Mann nie zawsze kieruje kamerę na twarz mówiącego. Jest wyczulony na mikroreakcje aktorów – uśmiech De Niro znów pojawia się na wpół – i pozwala, aby znaczna część występu w tej scenie pochodziła z oczu, postawy i innych cichych czynników, choć podaje im także cudownie sugestywne skróty, za pomocą których mogą się wytłumaczyć.
Wyciszony majestat tej powściągliwej sceny nie jest krytyką Pacino i De Niro przez resztę filmu. Podobnie jak w przypadku Ojciec chrzestny serii pojawia się wystarczająco papkowata radość z występu, aby ciężki, długi film można było oglądać bez końca i – przepraszam, że ujmując to w podstawowym znaczeniu nostalgii – można go cytować. „Rozmawiam z pustym telefonem”. „Dla mnie akcja to sok.” „Życie jest krótkie. Niezależnie od tego, jaki masz czas, jest to szczęście.” (De Niro ma wiele najlepszych wersów, może dlatego, że Pacino potrafi zamienić normalne w swoje własne fragmenty.)
Podobnie jak widzowie mogą rzutować się na mroczny blask Ojciec chrzestny nawet wiedząc, że przedstawia to upadek Michaela z łask, mogą sobie wyobrazić, że zanurzyli się w zwięzłym profesjonalizmie Hanny i/lub McCauleya. (Po pierwsze, najwyraźniej oznacza to, że nigdy nie należy się „do widzenia” przed odłożeniem słuchawki). W pewnym sensie Ciepło jest bardziej uwodzicielska lub przynajmniej bardziej wiarygodna w czasach, gdy tak wiele zawodów wiąże się z harówką, a od pracowników oczekuje się, że będą szukać pocieszenia we własnych umiejętnościach, a nie w nagrodzie duchowej lub pieniężnej. W rozmowie w restauracji subtelnie widać, że McCauley mówi o tym, że „notowanie wyników” jest tym, co robi najlepiej i jedyną rzeczą, którą potrafi robić dobrze — a następnie zaledwie kilka minut później przyznaje, że tak naprawdę to nie jest to, co chce robić.
„Na tym polega dyscyplina” – mówi McCauley, wyjaśniając tytułową koncepcję filmu. („Nie przywiązuj się do niczego, z czego nie masz ochoty porzucić w ciągu 30 sekund, jeśli czujesz, że czai się gorąco.”) Wiele filmów Manna można zaliczyć do filmów proceduralnych; ich rozróżnienie wynika z tego, co dzieje się pomiędzy konkretnymi procedurami i sposobu, w jaki są przedstawiane. Ciepło jest prostsza niż abstrakcje z późniejszego okresu, takie jak Wrogowie publiczni I Czarny kapeluszale rozciąga się z większą ilością szczegółów niż celowo przekrzywiony pojedynek Zabezpieczenie. Chociaż nie mógł wtedy o tym wiedzieć, byłby to przedostatni film Manna nakręcony wyłącznie na celuloidzie; Po Insider w 1999 roku rozpoczął pracę z cyfrowym wideo. Wiele jego dzieł ma charakter elegijny; Ciepłorozbierając się do napiętej, ale melancholijnej, dwuręcznej kulminacji, może być najpełniejszym wyrazem tego uczucia. To uczucie ukryte pod powierzchnią filmu, że coś zostało utracone, podczas gdy nasza praca, cokolwiek by to nie była, była kontynuowana.
De Niro i Pacino z pewnością kontynuowali grę; nakręcili nawet razem jeszcze dwa filmy, jeden obraźliwie zapadający w pamięć (Sprawiedliwe Zabicie) i jeden po mistrzowsku żałobny (Irlandczyk). Najgorszy z ich czterech wspólnych punktów to także ten, w którym najczęściej udostępniają klatkę. Choć w 1995 r. mogli wydawać się niespełnieni, po 30 latach wydaje się, że Mann złapał ich dokładnie w odpowiednim momencie, aby stworzyć idealny przeciwnik. Dając swoim fanom mniej, niż mogliby się spodziewać, Ciepło w rzeczywistości zapewnił znacznie więcej.